روزگاری مردم دنیا  دلشان دردی نداشت 

 هر کسی غصه اینکه  چه می کرد نداشت

 چشمه سادگی از لطف زمین  می جوشید

خودمانیم زمین این همه نا مرد نداشت

در این دنیای نامردان که مردانش عصای کور می دزدند منه خوش باور و  نادان  محبت آرزو کردم